Deye i Home Assistant 2026: Solarman, Modbus RS485, MQTT, ESPHome czy SolarAssistant? Kompletny poradnik integracji

Falowniki Deye są chętnie wybierane do instalacji hybrydowych, ponieważ łączą fotowoltaikę, magazyn energii, wejście generatora, wyjście awaryjne i rozbudowane harmonogramy pracy. Z perspektywy Home Assistanta wyglądają więc bardzo obiecująco. Możemy odczytywać produkcję, zużycie domu, import, eksport, SOC baterii i przepływy mocy, a w niektórych konfiguracjach również zmieniać tryby pracy oraz harmonogram Time of Use.

Problem zaczyna się wtedy, gdy szukamy jednej, prostej odpowiedzi na pytanie: „jak dodać Deye do Home Assistanta?”. Nie ma jednej drogi. Możemy korzystać z loggera Solarman, bezpośredniego Modbus RS485, bramki RS485–Ethernet, ESPHome, dodatku Sunsynk/Deye, mostu MQTT albo osobnego urządzenia z SolarAssistant — a od połowy 2026 roku dochodzi jeszcze oficjalna integracja SolarAssistant w Home Assistant oraz natywna integracja „Solarman” dostępna w Home Assistant. Sama nazwa integracji nie gwarantuje jednak zgodności z każdym falownikiem Deye: liczy się konkretny logger, możliwość włączenia jego lokalnego API, obsługiwany protokół i zakres danych udostępniany przez urządzenie. Każda z tych dróg ma inne wymagania, inne opóźnienie, inny zakres sterowania i inne punkty awarii.

Dodatkowo nazwa „Deye” obejmuje wiele rodzin urządzeń. Model jednofazowy z serii SG05LP1 nie musi używać identycznej mapy rejestrów jak trójfazowy SG04LP3, nowszy SG05LP3 czy wysokowoltowy SG01HP3. Dlatego dobry poradnik nie może zaczynać się od wklejenia gotowego YAML-a. Najpierw trzeba rozpoznać sprzęt i drogę komunikacji.

Ten materiał został zaktualizowany na podstawie bieżącego przeglądu dokumentacji producenta, oficjalnej dokumentacji Home Assistant, oficjalnej dokumentacji projektów integracyjnych oraz ich plików README. Pełna lista wykorzystanych źródeł znajduje się na końcu artykułu. Celem nie jest tylko uzyskanie ładnego wykresu, lecz zbudowanie integracji, której dane rozumiesz i której zachowanie potrafisz przewidzieć po restarcie, utracie internetu lub zmianie firmware.

Dla kogo jest ten poradnik

Materiał jest przeznaczony zarówno dla osoby, która dopiero wybiera metodę integracji, jak i dla użytkownika, który już widzi dane z Deye, ale nie wie, czy są kompletne i wiarygodne.

Po przeczytaniu powinieneś umieć:

• rozpoznać dokładną rodzinę falownika i rodzaj loggera,
• odróżnić integrację chmurową od lokalnej,
• odróżnić rdzenną integrację „Solarman” w Home Assistant od społecznościowych projektów o tej samej nazwie,
• wybrać pomiędzy Solarmanem, RS485, MQTT, ESPHome i SolarAssistant,
• zrozumieć różnicę między odczytem a sterowaniem,
• sprawdzić poprawność znaków importu, eksportu i mocy baterii,
• zbudować poprawny panel Energia,
• wykryć nieświeże dane i awarię komunikacji,
• rozpoznać znane, zgłoszone przez społeczność problemy zamiast szukać ich od nowa,
• zaprojektować bezpieczny stan awaryjny automatyzacji.

Zanim cokolwiek zainstalujesz: spisz dokładny model

Pełne oznaczenie znajdziesz na tabliczce znamionowej oraz w menu falownika. Nie zapisuj tylko „Deye 10 kW”. Potrzebujesz całego symbolu, na przykład:

• SUN-5K-SG05LP1-EU,
• SUN-8K-SG04LP3-EU,
• SUN-12K-SG05LP3-EU-SM2,
• SUN-20K-SG01HP3-EU-AM2.

W oznaczeniu zwykle znajdują się informacje o mocy, generacji, liczbie faz oraz klasie napięcia baterii. Nie należy jednak samodzielnie interpretować symbolu jako pełnej mapy kompatybilności. Dwie obudowy wyglądające podobnie mogą korzystać z innego zestawu rejestrów lub innej wersji protokołu.

Lista nie wyczerpuje oferty Deye. Przed wyborem profilu pobierz instrukcję dokładnie swojego modelu i sprawdź port komunikacyjny, parametry transmisji oraz rodzinę rejestrów wskazaną przez wybrany projekt integracji.

Uwaga na nazewnictwo: Solarman to nie jedna rzecz

Zanim przejdziesz dalej, warto rozjaśnić częste źródło pomyłek. „Solarman” to marka platformy monitoringu, z której korzysta wielu producentów falowników (w tym Deye), używając jej jako białej etykiety (white-label). Stąd loggery Wi-Fi/LAN podpinane do falowników Deye często noszą oznaczenia Solarman, a aplikacja mobilna do monitoringu to Solarman Smart. Deye ma też własną, odrębną platformę DeyeCloud z osobnym portalem deweloperskim (developer.deyecloud.com) i własnym API opartym o App ID i App Secret — w praktyce część instalacji raportuje do Solarman Cloud, a część do DeyeCloud, zależnie od regionu i konfiguracji loggera.

Od Home Assistant 2026.4 w rdzeniu systemu (bez HACS) dostępna jest oficjalna integracja o nazwie Solarman, utrzymywana przez producenta (@solarmanpv). Warto jednak wiedzieć, że nie obsługuje ona falowników — dotyczy wyłącznie urządzeń Solarman takich jak inteligentna wtyczka SP-2W-EU, czytnik licznika P1-2W oraz licznik MR1-D5-W/WR, i łączy się z nimi lokalnie przez API włączane w aplikacji. Do falowników Deye nadal służą opisane w dalszej części społecznościowe projekty instalowane przez HACS, takie jak davidrapan/ha-solarman czy StephanJoubert/home_assistant_solarman. Sam fakt, że w wyszukiwarce integracji Home Assistanta pojawia się wpis „Solarman”, nie oznacza więc, że to właściwa droga dla falownika.

Zrób krótką inwentaryzację instalacji

Zanim wybierzesz integrację, zanotuj:

1. pełny model falownika,
2. wersję firmware falownika i panelu,
3. model loggera Wi-Fi lub LAN oraz jego numer seryjny,
4. czy logger raportuje do Solarman Cloud czy DeyeCloud,
5. rodzaj baterii i sposób komunikacji z BMS,
6. czy instalacja jest jedno- czy trójfazowa,
7. czy pracuje jeden falownik, czy układ równoległy (master/slave),
8. czy potrzebujesz tylko odczytu, czy również sterowania,
9. czy Home Assistant działa jako HAOS, Container lub inna instalacja,
10. czy możesz poprowadzić przewód RS485,
11. jak zachowa się system po utracie internetu.

Drzewo wyboru: którą metodę wybrać bez zgadywania

Macierz zgodności: jak ją czytać

Nie istnieje jedna, oficjalna tabela łącząca każdą rodzinę Deye ze wszystkimi projektami społecznościowymi. Zgodność trzeba ustalać na trzech poziomach: rodzina falownika, wersja firmware i konkretny profil projektu. Poniższa tabela jest więc metodą weryfikacji, a nie obietnicą działania.

Trzy kompletne warianty: co kupić i co zainstalować

Zamiast zaczynać od sześciu nazw technologii, wybierz jeden kompletny wariant. Każdy z poniższych zestawów prowadzi od falownika do działających encji w Home Assistant. Nie kupuj elementów z kilku wariantów naraz, dopóki nie wiesz, po co ich potrzebujesz.

Lista zakupowa do wariantu RS485

Co najczęściej wybierają użytkownicy i co ma sens dla poszczególnych Deye

Sześć dróg połączenia Deye z Home Assistant

Metoda 1: lokalny odczyt przez logger Solarman — czy trzeba coś kupić?

Jak działa ta metoda

W tej konfiguracji Home Assistant nie łączy się bezpośrednio z elektroniką falownika i nie pobiera danych z chmury Solarman. Łączy się przez sieć lokalną z loggerem podłączonym do portu komunikacyjnego falownika. Logger odpytuje falownik, a integracja odczytuje dane z loggera i tworzy w Home Assistant sensory, na przykład moc PV, pobór lub oddawanie energii do sieci, moc obciążenia, moc baterii, SOC oraz liczniki energii.

Internet jest potrzebny aplikacji chmurowej, ale lokalny odczyt przez Home Assistant może działać w sieci LAN bez dostępu do internetu — pod warunkiem, że konkretny logger udostępnia obsługiwany lokalny protokół i Home Assistant ma do niego dostęp.

Krok 1: sprawdź, czy logger jest już zamontowany

Podejdź do falownika i sprawdź jego dolną lub boczną część. Logger ma zwykle formę niewielkiego modułu albo „patyczka” wpiętego do dedykowanego gniazda. Może mieć antenę, diody LED, etykietę z numerem seryjnym i oznaczenie modelu. W zależności od instalacji będzie to wersja Wi‑Fi albo Ethernet.

Czy kupować logger, gdy go nie ma?

Nie kupuj pierwszego dongla opisanego w sklepie jako „Deye Wi‑Fi”. Przed zakupem trzeba potwierdzić cztery rzeczy: zgodność mechaniczną z portem falownika, zgodność elektryczną i protokołu, obsługiwaną platformę chmurową oraz możliwość lokalnej komunikacji z wybraną integracją. Samo podobne złącze nie jest potwierdzeniem zgodności.

• Jeżeli instalator pozostawił oryginalny logger: użyj go najpierw. To najtańszy test, ponieważ nie kupujesz niczego.
• Jeżeli loggera nie ma: sprawdź instrukcję i listę akcesoriów dla pełnego oznaczenia falownika albo zapytaj dystrybutora o dokładny numer kompatybilnego modułu.
• Jeżeli zależy Ci głównie na Home Assistant: zakup loggera tylko po to, aby później omijać chmurę, nie zawsze ma sens. Bezpośredni RS485 może być bardziej przewidywalny.

Co dokładnie jest potrzebne

Krok 2: zapisz dane z etykiety loggera

Zrób zdjęcie etykiety przed rozpoczęciem konfiguracji. Potrzebujesz przede wszystkim modelu loggera i jego numeru seryjnego. Numer loggera nie jest tym samym co numer seryjny falownika. Dokumentacja projektu StephanJoubert/home_assistant_solarman wskazuje wprost przygotowanie adresu IP i numeru seryjnego urządzenia komunikacyjnego przed konfiguracją.

Krok 3: znajdź logger w sieci

1. Otwórz panel routera i listę klientów DHCP.
2. Znajdź logger po nazwie urządzenia, adresie MAC z etykiety albo czasie ostatniego połączenia.
3. Zapisz jego adres IPv4, na przykład 192.168.1.123.
4. Utwórz rezerwację DHCP, aby logger po restarcie zawsze dostawał ten sam adres.
5. Sprawdź, czy Home Assistant może komunikować się z tym adresem. Przy VLAN-ach trzeba dopuścić ruch z HA do loggera.

Krok 4: sprawdź, czy logger odpowiada lokalnie

Najczęściej spotykany lokalny transport Solarman wykorzystuje port 8899, ale nie wolno zakładać, że każdy logger i każdy firmware działa identycznie. Projekt deye-inverter-mqtt rozróżnia trzy transporty: własny protokół TCP na porcie 8899, wariant AT na porcie 48899 oraz standardowy Modbus TCP na porcie 502. HA‑Solarman dobiera transport zgodnie z obsługą danego urządzenia.

Otwarty port potwierdza tylko, że urządzenie nasłuchuje. Nie potwierdza jeszcze poprawnego profilu rejestrów dla konkretnego falownika. Zamknięty port 8899 również nie oznacza automatycznie, że logger jest uszkodzony — może używać innego transportu albo nie zapewniać lokalnego dostępu obsługiwanego przez wybraną integrację.

Krok 5: zainstaluj właściwą integrację w Home Assistant

Do tej ścieżki rekomendowanym punktem startowym jest integracja davidrapan/ha-solarman, dostępna w katalogu integracji HACS. Nie myl jej z oficjalną integracją Home Assistant o nazwie „Solarman”, która obsługuje wybrane urządzenia Solarman, ale nie falowniki Deye.

Którą integrację Solarman wybrać?

• davidrapan/ha-solarman — najlepszy punkt startowy dla nowej instalacji, ponieważ jest dostępny w HACS i korzysta z profili urządzeń.
• StephanJoubert/home_assistant_solarman — starszy projekt, którego dokumentacja opisuje przygotowanie IP oraz numeru seryjnego loggera. Może być spotykany w istniejących instalacjach.

Krok 6: wybierz poprawny profil falownika

Profil mówi integracji, które rejestry odczytywać i jak interpretować ich wartości. Musi odpowiadać rodzinie urządzenia, liczbie faz i typowi konstrukcji. Oznaczenie „Deye 8 kW” jest zbyt ogólne. Do dopasowania używaj pełnego symbolu z tabliczki, na przykład SG04LP3, SG05LP1 lub SG01HP3.

Jeżeli dokładnej rodziny nie ma na liście profili projektu, nie wybieraj „najbardziej podobnego” profilu do sterowania. Możesz otrzymać wartości wyglądające wiarygodnie, ale pochodzące z innych rejestrów lub skalowane nieprawidłowo.

Krok 7: sprawdź pierwsze dane

Po dodaniu integracji nie zaczynaj od tworzenia automatyzacji. Najpierw porównaj pięć podstawowych wartości z ekranem falownika lub aplikacją:

1. całkowitą moc PV,
2. moc pobieraną lub oddawaną do sieci,
3. moc obciążenia domu,
4. moc ładowania lub rozładowania baterii,
5. SOC baterii.

Sprawdź dane przy produkcji PV, przy imporcie energii z sieci oraz podczas ładowania i rozładowania magazynu. Różnica kilku sekund między ekranem i Home Assistantem jest normalna. Stałe różnice ×10, ×100, wartości 65535, zamieniony import z eksportem albo brak jednej fazy wskazują na błędny profil lub interpretację rejestru.

Co ta metoda daje, a czego nie gwarantuje

Kiedy zrezygnować z Solarmana i wybrać RS485

• logger nie udostępnia lokalnego połączenia obsługiwanego przez integrację,
• nie ma profilu dla Twojej dokładnej rodziny falownika,
• odczyty są zbyt wolne do planowanej automatyki,
• potrzebujesz przewidywalnego sterowania i chcesz ominąć firmware loggera,
• dopiero planujesz zakup loggera i bezpośredni adapter RS485 lepiej odpowiada Twojemu celowi.

Metoda 2: bezpośredni Modbus RS485

Bezpośredni RS485 omija logger. Home Assistant albo dedykowany dodatek rozmawia z falownikiem przez fizyczną magistralę Modbus RTU. To jedna z najbardziej przewidywalnych metod, szczególnie gdy zależy Ci na szybkich danych i nie chcesz uzależniać się od Wi-Fi dongla ani od tego, czy producent kolejnym firmware zamknie port TCP loggera.

Najczęściej stosuje się:

• adapter USB–RS485 podłączony do serwera Home Assistant,
• izolowany adapter USB–RS485,
• bramkę RS485–Ethernet,
• ESP32 z transceiverem RS485.

Jak zrobić przewód RS485 bez zgadywania

W często spotykanym układzie opisanym w dokumentacji projektu kellerza piny RJ45 po stronie falownika są następujące: pin 1 = B/D−, pin 2 = A/D+, pin 3 = GND. Dla wtyku T568B odpowiada to zwykle żyłom: biało-pomarańczowa, pomarańczowa i biało-zielona. Nie traktuj tego jako uniwersalnego pinoutu wszystkich Deye. Najpierw otwórz instrukcję konkretnego symbolu falownika i znajdź tabelę portu BMS/RS485/Modbus.

1. Wyłącz automatyzacje sterujące falownikiem i wykonaj zdjęcie obecnych połączeń.
2. Na krótkim odcinku skrętki zarób RJ45 zgodnie z instrukcją modelu.
3. Drugą stronę zakończ na zaciskach adaptera: B do B/D−, A do A/D+, opcjonalnie GND do GND.
4. Jeżeli nie ma odpowiedzi, nie zamieniaj przewodów w ciemno. Najpierw sprawdź oznaczenia adaptera, ponieważ producenci zamiennie używają A+/B− i D+/D−. Dopiero potem wykonaj kontrolowaną próbę zamiany A z B.
5. Pierwszy test wykonaj przewodem o długości 0,5–2 m, z dala od przewodów mocy. Dopiero po potwierdzeniu komunikacji ułóż trasę docelową.

Dlaczego izolacja ma znaczenie

Falownik i serwer HA mogą znajdować się w różnych punktach instalacji elektrycznej. Tani, nieizolowany adapter łączy masy urządzeń i jest bardziej podatny na zakłócenia. Izolacja galwaniczna zmniejsza ryzyko problemów komunikacyjnych i uszkodzenia portu, ale nie zastępuje prawidłowego wykonania instalacji.

Topologia, przewód i piny

RS485 najlepiej prowadzić jako linię, skręconą parą, bez przypadkowej gwiazdy — dobrze sprawdza się zwykły kabel sieciowy kategorii 5 zakończony wtykiem RJ45. W dokumentacji falowników Deye typowe przypisanie na porcie komunikacyjnym RS485/BMS to pin 1 dla sygnału B i pin 2 dla sygnału A (oraz osobny pin masy sygnałowej), ale to przypisanie należy każdorazowo zweryfikować w instrukcji własnego modelu — nie należy przenosić go bez sprawdzenia z innej generacji falownika ani z portu przeznaczonego do innego celu.

Jeżeli połączenie nie działa:

• zamień A i B tylko po sprawdzeniu oznaczeń,
• sprawdź adres Modbus urządzenia (domyślnie zwykle 1),
• sprawdź prędkość transmisji — wiele profili projektów dla Deye używa 9600 bit/s, ale parametr musi odpowiadać dokumentacji konkretnego modelu i konfiguracji projektu,
• odłącz innych klientów magistrali na czas testu,
• jeśli integracja odpytuje zbyt duży zakres rejestrów naraz, niektóre modele (np. starsze SG03LP1) zaczynają zgłaszać timeouty — pomaga wtedy zmniejszenie liczby rejestrów odczytywanych w jednym zapytaniu (w projekcie kbialek/deye-inverter-mqtt służy do tego opcja DEYE_LOGGER_MAX_REG_RANGE_LENGTH),
• sprawdź, czy nie używasz portu przeznaczonego wyłącznie dla licznika lub BMS.

RS485 od adaptera do pierwszej odpowiedzi

Najbezpieczniej potraktować uruchomienie jako cztery oddzielne testy: urządzenie USB, przewód, odpowiedź Modbus i dopiero na końcu encje Home Assistanta.

1. Wybierz izolowany adapter. Preferuj układ z jednoznacznie opisanymi zaciskami A/B/GND i stabilnym sterownikiem USB.
2. Sprawdź instrukcję konkretnego modelu. Port Meter-485, BMS, Parallel i Modbus mogą wyglądać podobnie, ale nie pełnią tej samej funkcji.
3. Poprowadź skręconą parę jako linię. Unikaj gwiazdy, luźnych odgałęzień i równoległego prowadzenia przy przewodach dużej mocy.
4. Potwierdź parametry. Typowy punkt startowy to 9600 bit/s, 8 bitów danych, brak parzystości i 1 bit stopu, ale instrukcja oraz projekt integracji mają pierwszeństwo.
5. Sprawdź adres slave. Ustaw adres wymagany przez dokumentację modelu i projektu. W konfiguracji wielu urządzeń użyj adresów określonych przez dokumentację używanego rozwiązania.
6. Testuj mały zakres rejestrów. Zbyt duże zapytanie może powodować timeout mimo prawidłowego okablowania.

HAOS: trwała nazwa urządzenia USB

Nie opieraj konfiguracji na /dev/ttyUSB0, ponieważ numer może zmienić się po restarcie albo podłączeniu innego urządzenia. W HAOS odczytaj ścieżkę sprzętową i użyj stabilnego identyfikatora z /dev/serial/by-id/..., jeżeli adapter go udostępnia.

# przykład formatu, nie kopiuj nazwy urządzenia
/dev/serial/by-id/usb-FTDI_FT232R_USB_UART_AB0XYZ-if00-port0

Proxmox: co przekazać do maszyny Home Assistant

• przekaż fizyczny adapter USB do VM, nie tylko chwilowy numer portu,
• po restarcie hosta sprawdź, czy urządzenie nadal znajduje się w VM,
• unikaj równoległego używania adaptera przez hosta i VM,
• po aktualizacji Proxmoxa wykonaj test odczytu przed ponownym uruchomieniem automatyzacji sterującej.

Jak interpretować objawy

Dodatek Sunsynk/Deye autorstwa kellerza

Projekt kellerza/sunsynk jest jedną z najbardziej dojrzałych dróg dla hybrydowych Deye i Sunsynk. Jest to biblioteka Pythona plus dodatek do Home Assistant OS, dostępny w osobnym repozytorium dodatków kellerza/hass-addons. Łączy się przez Modbus, publikuje dane do MQTT, tworzy encje Home Assistanta, obsługuje Energy Dashboard i może udostępniać wybrane ustawienia falownika. Dodatek wymaga fizycznego adaptera RS485 podłączonego do serwera HAOS.

W dokumentacji projektu wersja „multi” jest obecnie rekomendowana. Obsługuje wiele falowników jednocześnie i niestandardowe sensory. Dane mogą być odczytywane nawet z interwałem około jednej sekundy, co dobrze sprawdza się przy wizualizacji przepływów i szybkiej automatyzacji nadwyżki. Dokumentacja projektu (strona kellerza.github.io/sunsynk) zawiera osobny rozdział o okablowaniu i diagnostyce awarii, wart przejrzenia przed pierwszym uruchomieniem.

Pełna instalacja dodatku kellerza na HAOS

1. Podłącz adapter USB–RS485.W Ustawienia → System → Sprzęt → Cały sprzęt znajdź adapter i zapisz ścieżkę /dev/serial/by-id/.... Nie używaj docelowo /dev/ttyUSB0.
2. Zainstaluj broker MQTT.W sklepie aplikacji/dodatków Home Assistanta zainstaluj Mosquitto Broker, uruchom go i włącz start przy uruchomieniu. Dodatek kellerza odczytuje Modbus, ale encje publikuje do Home Assistanta przez MQTT.
3. Dodaj repozytorium.W sklepie dodatków otwórz Repozytoria i dodaj https://github.com/kellerza/hass-addons.
4. Zainstaluj wersję multi.Wybierz Sunsynk/Deye Inverter Add-on (multi). Jest to rekomendowana wersja projektu i obsługuje także kilka falowników oraz własne sensory.
5. Nadaj dostęp do urządzenia.W konfiguracji dodatku wskaż trwałą ścieżkę adaptera. Wybierz definicję jednofazową albo trójfazową zgodną z falownikiem, adres Modbus zwykle 1 i typ połączenia serial.
6. Ustaw spokojny start.Na pierwszą próbę ustaw odczyt co 5–10 sekund i pozostaw wyłączone zapisy ustawień. Po potwierdzeniu stabilności możesz skrócić interwał.
7. Uruchom i obserwuj log.Prawidłowy log powinien pokazać otwarcie interfejsu Modbus, odczyt rejestrów i publikację tematów MQTT. Powtarzające się no response oznacza problem kabla, portu, adresu lub parametrów transmisji, a nie problem dashboardu.
8. Sprawdź encje MQTT.Po poprawnym odczycie Home Assistant powinien utworzyć urządzenie i sensory przez MQTT Discovery. Jeżeli dane są w logu dodatku, ale nie ma encji, diagnozuj broker MQTT i integrację MQTT.

Dla kogo

• dla użytkownika HAOS, który może zainstalować dodatek,
• dla instalacji z fizycznym RS485 albo bramką,
• dla osoby potrzebującej szybkich danych,
• dla kogoś, kto świadomie chce udostępnić wybrane ustawienia w HA.

Na co uważać

Dodatek nie zwalnia z dopasowania urządzenia i konfiguracji. Nie wszystkie odmiany Deye i Sunsynk mają identyczne rejestry. Zanim włączysz encje zapisu, przetestuj odczyt, porównaj dane z ekranem falownika i wykonaj kopię ustawień.

Metoda 3: bramka RS485–Ethernet

Bramka zamienia Modbus RTU na połączenie sieciowe. Dzięki temu falownik może stać w garażu, a Home Assistant w innym pomieszczeniu. Nie trzeba przekazywać urządzenia USB do maszyny wirtualnej ani prowadzić długiego przewodu USB.

Co kupić i jak ustawić bramkę

Wybieraj bramkę z izolacją, zaciskami A/B/GND, trybem Modbus TCP ↔ Modbus RTU, możliwością ustawienia stałego IP i zasilaniem odpowiednim do miejsca montażu. W dokumentacji projektu kellerza przetestowano między innymi przemysłowe bramki Waveshare oraz urządzenia USR-W630/W610. PoE jest wygodne, ponieważ jednym przewodem zapewnia sieć i zasilanie.

1. Ustaw bramce rezerwację DHCP i nie wystawiaj jej panelu ani portu Modbus do internetu.
2. Ustaw tryb Modbus TCP do Modbus RTU, nie „transparent serial”, jeżeli używany dodatek oczekuje konwersji protokołu.
3. Ustaw parametry portu szeregowego zgodne z Deye: najczęściej 9600 bit/s, 8N1, brak kontroli przepływu. Instrukcja konkretnego modelu ma pierwszeństwo.
4. Wyłącz funkcje samodzielnego odpytywania urządzenia przez bramkę, takie jak Modbus Polling. Jedynym masterem ma być Home Assistant/dodatek.
5. Ustaw port TCP, zapisz go i w konfiguracji dodatku użyj adresu w rodzaju tcp://192.168.10.50:502 albo portu ustawionego w bramce.
6. W firewallu dopuść połączenie wyłącznie z adresu Home Assistanta do tego jednego portu.

Zalety

• łatwa separacja fizyczna serwera i falownika,
• stabilniejsze niż tani przedłużacz USB,
• możliwość umieszczenia bramki blisko falownika,
• lokalne działanie bez chmury.

Ryzyka

• otwarty port TCP bez uwierzytelnienia — to ten sam problem, co niezabezpieczony port 8899 loggera Solarman opisany dalej w sekcji o bezpieczeństwie,
• błędny tryb pracy bramki,
• kilku klientów odpytujących tę samą magistralę,
• niestabilne zasilanie taniego konwertera,
• brak izolacji galwanicznej.

Metoda 4: ESP32 i ESPHome

ESPHome jest atrakcyjne, gdy chcesz zbudować mały, lokalny interfejs umieszczony przy falowniku. To też obszar, w którym powstało kilka niezależnych, rywalizujących ze sobą projektów społecznościowych — warto przejrzeć więcej niż jeden, zanim wybierzesz:

• Lewa-Reka/esphome-deye-inverter — rozbudowana integracja Deye 1P i 3P przez Modbus RTU, obejmująca monitoring i sterowanie, z własnymi dyskusjami i zgłoszeniami na GitHubie,
• klatremis/esphome-for-deye — komponent ESPHome dedykowany trójfazowym falownikom Deye,
• Sc00bs110/ESPHOME-Inverter-RS485-Modbus — zoptymalizowany kod YAML do odpytywania Deye, Sunsynk i Sol-Ark,

Typowy zestaw sprzętowy to:

• ESP32,
• transceiver RS485, najlepiej izolowany,
• stabilne zasilanie,
• obudowa i przewód do falownika,
• profil ESPHome dopasowany do modelu i liczby faz.

Lista zakupowa i montaż ESPHome

1. Zainstaluj dodatek ESPHome Device Builder w HAOS albo użyj ESPHome na komputerze.
2. Dodaj nowe urządzenie ESP32, skonfiguruj Wi-Fi, klucz API i OTA.
3. Wgraj najpierw minimalny firmware i potwierdź, że urządzenie jest stale dostępne w Home Assistant.
4. Dopiero potem dodaj pakiet projektu Deye odpowiadający dokładnej rodzinie: pliki dla SG0XLP1, SG0XLP3 i SG0XHP3 nie są zamienne.
5. Podłącz UART ESP32 do transceivera zgodnie z dokumentacją płytki: TX mikrokontrolera do DI, RX do RO, a pin sterowania kierunkiem do DE/RE. Gotowe płytki mogą mieć automatyczne sterowanie kierunkiem i wtedy konfiguracja wygląda inaczej.
6. Po stronie magistrali podłącz A/B/GND zgodnie z instrukcją falownika. ESPHome jest klientem/masterem Modbus, a falownik serwerem/slave, zwykle pod adresem 1.
7. Pierwsze uruchomienie wykonaj z samymi sensorami. Komponent modbus_controller potrafi również zapisywać rejestry przez encje number/select/switch, ale nie włączaj ich przed walidacją mapy.

Kiedy warto

• gdy nie możesz podłączyć USB do serwera HA,
• gdy chcesz dane lokalne bez dodatkowego systemu operacyjnego,
• gdy znasz ESPHome i potrafisz diagnozować magistralę,
• gdy zależy Ci na projekcie łatwym do odtworzenia i taniej replikacji przy kilku instalacjach.

Kiedy nie warto

Nie wybieraj ESPHome wyłącznie dlatego, że koszt modułu jest niski. Jeżeli nie masz doświadczenia z RS485, poziomami logicznymi i zasilaniem urządzeń przy falowniku, gotowy adapter lub SolarAssistant może być mniej problematyczny. Przed zakupem elementów porównaj też, który z kilku wymienionych wyżej projektów ma aktywne wsparcie (świeże commity, odpowiedzi w dyskusjach) dla Twojej dokładnej rodziny falownika.

Metoda 5: MQTT — dokładna ścieżka, a nie samo hasło „broker”

Co dokładnie instaluje się w tej ścieżce

1. Broker MQTT — najczęściej Mosquitto. W HAOS może to być dodatek Mosquitto Broker; w Dockerze osobny kontener.
2. deye-inverter-mqtt — kontener lub proces odczytujący logger/falownik.
3. Integracja MQTT w Home Assistant — połączenie HA z brokerem.
4. Warstwa tworząca encje — Deye MQTT HA Plugin lub własne sensory MQTT. Sam projekt deye-inverter-mqtt nie ma wbudowanej integracji Home Assistant.

Jak wybrać protokół połączenia

Instalacja w Docker Compose — logika krok po kroku

services:
  deye-inverter-mqtt:
    image: ghcr.io/kbialek/deye-inverter-mqtt:latest
    restart: unless-stopped
    env_file:
      - config.env

# config.env zawiera między innymi:
# - adres loggera albo bramki
# - numer seryjny loggera, gdy wymaga go protokół
# - wybrany protokół tcp / at / mbtcp
# - adres, port, użytkownika i hasło brokera MQTT
# - identyfikator falownika i interwał odczytu

1. Uruchom Mosquitto i utwórz osobnego użytkownika tylko dla mostu Deye.
2. Sprawdź połączenie z brokerem za pomocą MQTT Explorer lub mosquitto_sub.
3. Ustaw IP loggera/bramki jako rezerwację DHCP.
4. Uruchom kontener i obserwuj logi do chwili pierwszego poprawnego odczytu.
5. Dopiero potem instaluj plugin tworzący encje w HA albo definiuj własne sensory MQTT.
6. Porównaj moc PV, sieci, obciążenia, baterii i SOC z LCD falownika.

Dlaczego krótszy interwał nie zawsze daje świeższe dane

Availability i świeżość danych — element obowiązkowy

template:
  - binary_sensor:
      - name: "Deye — dane świeże"
        state: >
          {% set ts = as_timestamp(states('sensor.deye_ostatnia_aktualizacja'), default=none) %}
          {{ ts is not none and (as_timestamp(now()) - ts) < 120 }}
        delay_off:
          seconds: 15

Kiedy MQTT jest najlepszym wyborem

• masz już Mosquitto, Dockera i narzędzia do monitorowania kontenerów,
• te same dane mają trafiać do HA, Node-RED, InfluxDB lub innego systemu,
• obsługujesz kilka falowników albo mikrofalowników,
• chcesz aktualizować lub restartować warstwę odczytu niezależnie od Home Assistanta.

Kiedy MQTT tylko komplikuje instalację

• potrzebujesz wyłącznie kilku sensorów w jednym HA,
• nie używasz Dockera i nie chcesz utrzymywać brokera, kontenera oraz pluginu,
• oczekujesz szybkiego odczytu, ale źródłem nadal jest logger odświeżający dane co kilka minut,
• chcesz sterować falownikiem bez dokładnego rozumienia mapy rejestrów.

Metoda 6: SolarAssistant

SolarAssistant jest oddzielnym systemem instalowanym na obsługiwanym komputerze jednopłytkowym. Łączy się z falownikiem przewodowo albo przez obsługiwany interfejs, zapewnia własny panel, historię, sterowanie i integrację z Home Assistant.

Od 2026 roku dostępna jest oficjalna, otwartoźródłowa integracja SolarAssistant dla Home Assistanta (repozytorium Solar-Assistant/ha_solar_assistant). Łączy się lokalnie (hasło do panelu WWW urządzenia) albo przez klucz API chmury SolarAssistant i nie wymaga osobnego brokera MQTT — instalujesz ją jako „aplikację” z poziomu Ustawień Home Assistanta, dodając repozytorium dodatków Solar-Assistant/ha_addons, a następnie standardowo jako integrację z Urządzeń i usług. Producent zastrzega minimalną wersję oprogramowania jednostki SolarAssistant: 2026-06-12 lub nowszą dla samej integracji oraz 2026-07-02 lub nowszą, jeśli chcesz korzystać z gotowych sensorów energii w panelu Energia. Repozytorium projektu opisuje instalację przez aplikację Home Assistant jako wariant rekomendowany dla tej integracji; dostępna jest także instalacja ręczna.

Co dokładnie kupić

• obsługiwany komputer: przed zakupem sprawdź bieżącą listę sprzętu SolarAssistant; popularnym punktem odniesienia jest Orange Pi 3 LTS, ale musi to być dokładnie wersja LTS,
• karta microSD: markowa 16–32 GB klasy A1/A2 lub nośnik zalecany dla wybranej płytki,
• zasilacz: zgodny napięciowo i prądowo z płytką, nie przypadkowa ładowarka telefonu,
• licencja SolarAssistant,
• kabel komunikacyjny: RS485 albo RS232 dokładnie dla danej rodziny Deye; nie kupuj „kabla Deye” bez sprawdzenia modelu i portu,
• opcjonalnie Ethernet: zalecany, gdy Wi-Fi w pomieszczeniu technicznym jest niestabilne.

Instalacja od zera

1. Załóż konto SolarAssistant i przypisz zakupioną licencję.
2. Pobierz obraz przeznaczony dla dokładnego modelu płytki i nagraj go na kartę narzędziem typu Raspberry Pi Imager lub Balena Etcher.
3. Uruchom płytkę, połącz ją z siecią i otwórz panel konfiguracyjny zgodnie z instrukcją SolarAssistant.
4. Podłącz przewód do właściwego portu falownika. W Deye zależnie od rodziny może to być RS485 lub port loggera pracujący jako RS232. Nie stosuj przejściówki RS485 do portu RS232.
5. W panelu wybierz producenta Deye, rodzinę urządzenia i port USB. Poczekaj, aż pojawią się stabilne dane na żywo.
6. Porównaj pięć podstawowych wartości z LCD falownika. Dopiero po tym włącz ustawienia i harmonogramy.
7. Zaktualizuj SolarAssistant co najmniej do wersji wymaganej przez integrację Home Assistant. Oficjalna dokumentacja wymaga wersji 2026-06-12 lub nowszej; liczniki energii dla panelu Energia wymagają wersji 2026-07-02 lub nowszej.
8. W Home Assistant wejdź w Ustawienia → Aplikacje, dodaj repozytorium https://github.com/Solar-Assistant/ha_addons, zainstaluj aplikację SolarAssistant i ją uruchom.
9. Następnie Ustawienia → Urządzenia i usługi → Dodaj integrację → SolarAssistant. Wybierz połączenie lokalne, wpisz IP lub solar-assistant.local oraz hasło WWW jednostki.
10. W konfiguracji integracji włącz dodatkowe metryki tylko wtedy, gdy ich potrzebujesz. Domyślnie udostępniany jest wybrany zestaw najważniejszych encji.

Zalety

• gotowa obsługa wielu modeli Deye i Sunsynk,
• dane w czasie zbliżonym do rzeczywistego,
• własna historia niezależna od HA,
• ustawienia falownika udostępniane jako natywne encje number, select i switch w kontrolowany sposób,
• gotowe skumulowane liczniki energii (sieć, bateria, PV, obciążenie) w kWh, domyślnie włączone i gotowe pod panel Energia,
• mniejsze wymagania konfiguracyjne niż własny most MQTT.

Wady

• koszt licencji i dodatkowego urządzenia,
• kolejny system do zasilania i aktualizacji,
• zgodność ustawień nadal zależy od modelu falownika,
• integracja wymaga stosunkowo świeżej wersji oprogramowania jednostki SolarAssistant (patrz wyżej), starsze instalacje wymagają najpierw aktualizacji,
• nie eliminuje potrzeby zrozumienia Time of Use i limitów baterii.

Bezpieczne testowanie ustawień

Niezależnie od tego, czy korzystasz z oficjalnej integracji, czy z mostu MQTT, dobrą praktyką jest przetestowanie encji odczytu przed włączeniem zapisu ustawień oraz porównanie ich z panelem WWW jednostki SolarAssistant i ekranem falownika, zanim jakakolwiek automatyzacja zacznie modyfikować pracę systemu.

Weryfikacja po instalacji

1. Sprawdź na liście SolarAssistant, czy dokładna rodzina falownika i wymagany kabel są obsługiwane.
2. Zainstaluj system na obsługiwanym komputerze jednopłytkowym i aktywuj licencję.
3. Podłącz falownik właściwym przewodem. Nie zakładaj, że kabel używany przez inną markę ma identyczny pinout.
4. Najpierw uruchom odczyt w panelu SolarAssistant i porównaj podstawowe wartości z ekranem Deye.
5. Zaktualizuj jednostkę co najmniej do wersji 2026-06-12 dla telemetrii i ustawień oraz 2026-07-02, jeżeli chcesz gotowych sensorów panelu Energia i diagnostyki systemowej.
6. Dodaj oficjalny komponent zgodnie z instrukcją projektu, a następnie skonfiguruj połączenie lokalne lub chmurowe.
7. W Home Assistant sprawdź, które encje sterujące są domyślnie wyłączone. Włączaj tylko te, których znaczenie potwierdziłeś.
8. Do panelu Energia wybierz skumulowane liczniki kWh, a nie chwilową moc ani liczniki dzienne zerowane o północy.

Solarman Cloud i DeyeCloud: dobre do monitoringu, słabsze do szybkiej automatyzacji

Oficjalna chmura — Solarman Cloud albo DeyeCloud, zależnie od tego, do której platformy raportuje Twój logger — ma ważną zaletę: działa bez budowania lokalnej integracji i jest naturalnym punktem wsparcia instalatora. Pozwala sprawdzić produkcję oraz historię z dowolnego miejsca. Deye udostępnia też oficjalny portal deweloperski DeyeCloud z własnym API (rejestracja aplikacji, App ID/App Secret, osobne adresy bazowe dla Europy/Afryki/Azji-Pacyfiku oraz obu Ameryk), z którego korzystają niektóre niestandardowe integracje chmurowe zamiast lokalnego Modbusu.

Częstotliwość aktualizacji danych w chmurze należy sprawdzić dla konkretnego loggera i usługi. Nie używaj integracji chmurowej do sterowania wymagającego krótkiego, gwarantowanego czasu reakcji, jeżeli dokumentacja używanego API nie określa takiego parametru.

Chmurę warto pozostawić jako dodatkowy kanał diagnostyczny, nawet gdy Home Assistant korzysta z lokalnego Modbusu. Ułatwia to porównanie wyników i rozmowę z instalatorem. Nie budowałbym jednak krytycznej automatyzacji wyłącznie na danych pobieranych przez internet.

Odczyt to nie sterowanie

Integracja może pokazywać 200 encji, a jednocześnie nie udostępniać bezpiecznego zapisu ani jednej z nich. Sensory są tylko do odczytu. Sterowanie pojawia się jako encje number, select, switch, button albo osobne komendy MQTT.

Przed sterowaniem sprawdź:

• czy dana encja pochodzi z profilu dla Twojego modelu,
• czy jednostka i zakres są poprawne,
• czy wartość odczytana odpowiada ekranowi falownika,
• czy zmiana dotyczy RAM-u, czy pamięci trwałej,
• czy częste zapisy są zalecane,
• co przywróci ustawienie po awarii HA.

Time of Use: sześć okien, które łatwo ze sobą pomylić

Wybrane integracje udostępniają ustawienia harmonogramów pracy jako encje zapisu. Nazwy, liczba przedziałów i znaczenie parametrów zależą od modelu falownika oraz profilu integracji. Przed automatyzacją porównaj każdą encję z ekranem falownika i instrukcją konkretnego modelu.

Przed automatyzacją zapisz dla każdego okna:

• czas początku,
• docelowy SOC,
• limit mocy lub prądu,
• stan Grid Charge,
• stan Gen Charge,
• ogólny tryb sprzedaży i priorytet obciążenia.

Nie zmieniaj pojedynczego parametru bez sprawdzenia pozostałych ustawień trybu pracy. Integracja może udostępniać osobno czasy, progi SOC, limity mocy oraz przełączniki ładowania; ich zależności należy odczytać z instrukcji falownika i dokumentacji profilu.

Lepszy sposób sterowania

Zamiast przepisywać wszystkie sześć okresów co kwadrans, przygotuj kilka stabilnych profili:

• Normalny — standardowa autokonsumpcja,
• Ładowanie z sieci — jedno ograniczone okno,
• Zachowaj energię — podniesiony minimalny SOC,
• Awaria danych — przywrócenie ustawień neutralnych.

Home Assistant wybiera profil, ale nie manipuluje bez przerwy każdym rejestrem. Taki model jest łatwiejszy do przetestowania i mniej podatny na konflikt automatyzacji.

Przykładowy profil dobowy — przykład logiczny, nie gotowe ustawienie

Znaczenie progu SOC i zachowanie ładowania zależą od trybu pracy oraz firmware. Najpierw odtwórz ten sam profil ręcznie na ekranie falownika i obserwuj pełną dobę.

Zapis z odczytem zwrotnym

Wysłanie komendy nie oznacza, że falownik ją przyjął. Bezpieczny proces sterowania powinien: zapisać jedną wartość, odczekać, ponownie odczytać rejestr, porównać wynik, wykonać najwyżej ograniczoną liczbę ponowień i przerwać cały profil, jeżeli pierwsza zmiana nie została potwierdzona.

Najważniejsze dane, których szukamy

Znaki mocy: najczęstsze źródło złych automatyzacji

Jedna integracja może pokazywać import jako wartość dodatnią, inna jako ujemną. To samo dotyczy baterii. Nie zgaduj znaczenia znaku na podstawie nazwy encji.

Test kontrolowany

1. Wybierz stabilny moment z małą produkcją.
2. Włącz odbiornik o znanej mocy, na przykład 2 kW.
3. Obserwuj moc sieci i obciążenia.
4. Wyłącz odbiornik i sprawdź kierunek zmiany.
5. Powtórz przy ładowaniu i rozładowaniu baterii.

Dopiero po takim teście twórz sensory importu i eksportu.

template:
  - sensor:
      - name: "Deye — import z sieci"
        unique_id: deye_import_moc
        unit_of_measurement: "W"
        device_class: power
        state_class: measurement
        availability: >
          {{ has_value('sensor.deye_grid_power') }}
        state: >
          {% set p = states('sensor.deye_grid_power') | float %}
          {{ [p, 0] | max }}
      - name: "Deye — eksport do sieci"
        unique_id: deye_eksport_moc
        unit_of_measurement: "W"
        device_class: power
        state_class: measurement
        availability: >
          {{ has_value('sensor.deye_grid_power') }}
        state: >
          {% set p = states('sensor.deye_grid_power') | float %}
          {{ [-p, 0] | max }}

Ten przykład zakłada dodatni import. Jeżeli test wykazał odwrotną konwencję, odwróć wzory. Nie kopiuj szablonu bez testu.

Panel Energia: moc to za mało

Panel Energia wymaga sensorów energii w kWh, a nie chwilowej mocy w W. Najlepiej używać liczników energii udostępnianych bezpośrednio przez falownik lub — jeśli korzystasz z oficjalnej integracji SolarAssistant — gotowych skumulowanych sensorów kWh, pod warunkiem że są poprawnie skalowane i mają właściwą klasę stanu.

Potrzebujesz zwykle:

• energii pobranej z sieci,
• energii oddanej do sieci,
• produkcji PV,
• energii ładowania baterii,
• energii rozładowania baterii.

Jeżeli integracja daje wyłącznie moc, użyj integracji Riemanna. Dla nieregularnie zmieniającej się mocy bezpiecznym punktem startowym jest metoda left.

sensor:
  - platform: integration
    source: sensor.deye_import_z_sieci
    name: "Deye — energia pobrana z sieci"
    unique_id: deye_energia_pobrana
    unit_prefix: k
    round: 3
    method: left
    max_sub_interval:
      minutes: 1
  - platform: integration
    source: sensor.deye_eksport_do_sieci
    name: "Deye — energia oddana do sieci"
    unique_id: deye_energia_oddana
    unit_prefix: k
    round: 3
    method: left
    max_sub_interval:
      minutes: 1

Nazwy źródeł należy dopasować. Zanim dodasz sensory do panelu Energia, sprawdź przez dobę, czy rosną tylko we właściwym kierunku.

Nie licz tej samej energii dwa razy

Częsty błąd to jednoczesne dodanie całkowitej produkcji falownika i osobnych MPPT jako dwóch źródeł PV. Podobnie można podwoić baterię, wykorzystując jednocześnie licznik energii falownika i własną całkę z mocy.

Jakie cechy musi mieć poprawny sensor energii

Dla skumulowanego licznika energii najczęściej oczekujesz jednostki kWh, klasy urządzenia energy oraz klasy stanu total_increasing. Spadek wartości takiego sensora Home Assistant interpretuje jako nowy cykl licznika. Dlatego chwilowe błędne spadki lub zmiany skali mogą zepsuć statystyki.

device_class: energy
state_class: total_increasing
unit_of_measurement: kWh

Sensor „energia dzisiaj” zerowany co dobę może służyć do podglądu, ale nie jest najlepszym źródłem wieloletniej statystyki. Preferuj licznik całkowity, który rośnie przez cały okres pracy urządzenia.

Walidacja bilansem mocy

Przy zbliżonych momentach próbkowania wartości powinny w przybliżeniu spełniać bilans:

PV + import z sieci + rozładowanie baterii
≈ zużycie domu + eksport do sieci + ładowanie baterii + straty

Niewielka różnica jest normalna: sensory mogą aktualizować się w innym momencie, falownik sam zużywa energię, a konwersja powoduje straty. Duża i stała różnica wskazuje zwykle na odwrócony znak, pominiętą fazę, błędne CT, niewłaściwy profil albo utożsamienie wyjścia EPS z całym domem.

Load, Grid i EPS nie zawsze znaczą to samo

Wartość Load może obejmować tylko odbiory widziane przez falownik, a UPS/EPS jedynie obwody podłączone do wyjścia awaryjnego. Rzeczywiste zużycie domu zależy od miejsca montażu przekładników CT, licznika oraz sposobu rozdzielenia obwodów. Zawsze porównaj dobowe kWh z licznikiem operatora lub niezależnym podlicznikiem.

Co zrobić po błędnym skalowaniu

1. najpierw zatrzymaj używanie błędnej encji w automatyzacjach,
2. ustal, czy błąd wynika z firmware, profilu czy własnego szablonu,
3. utwórz poprawioną encję z nowym unique_id, jeżeli nie możesz bezpiecznie poprawić starej,
4. sprawdź statystyki długoterminowe i usuń lub skoryguj błędne rekordy z narzędzi deweloperskich,
5. po zmianie obserwuj co najmniej jeden pełny cykl dobowy.

Jeden falownik, kilku klientów Modbus

Możesz mieć jednocześnie logger, SolarAssistant, Home Assistanta i aplikację serwisową. To nie oznacza, że wszystkie mogą bezproblemowo odpytywać ten sam interfejs.

Objawy konfliktu, potwierdzone w realnych zgłoszeniach do projektów integracyjnych:

• losowe timeouty i błędy „connection refused” na interfejsie WWW loggera,
• krótkie okresy unavailable,
• odpowiedzi przypisane do niewłaściwego zapytania,
• cykliczne rozłączanie i ponowne łączenie loggera co kilka–kilkanaście sekund,
• ustawienia zapisane przez jeden system i nadpisane przez drugi.

Najbezpieczniej wybrać jedno główne źródło lokalnych danych i jedną warstwę sterowania. Pozostałe systemy mogą służyć do podglądu, ale nie powinny równocześnie zmieniać tych samych ustawień.

Kilka falowników równolegle

W systemie równoległym trzeba ustalić, czy odczytujesz każdy falownik osobno, czy urządzenie nadrzędne udostępnia bilans całego układu. Sumowanie encji bez zrozumienia źródła może podwoić produkcję, baterię albo import.

Sprawdź:

• adres Modbus każdego urządzenia,
• rolę master/slave,
• czy licznik sieci jest współdzielony,
• czy energia całkowita jest raportowana przez każdy falownik,
• czy ustawienie TOU należy zapisywać do wszystkich urządzeń.

Dodatek kellerza w wariancie multi, projekt kbialek/deye-inverter-mqtt (funkcja monitorowania wielu mikrofalowników z jednej instancji) i SolarAssistant obsługują scenariusze wielu falowników, ale nadal wymagają poprawnej konfiguracji adresów i sposobu agregacji.

Diagnostyka warstwowa: nie zmieniaj wszystkiego naraz

Najskuteczniejsza diagnostyka polega na znalezieniu pierwszej warstwy, która nie działa. Losowa zmiana profilu, portu, kabla i interwału jednocześnie utrudnia ustalenie przyczyny.

1. Warstwa fizyczna: zasilanie loggera lub bramki, właściwy port falownika, polaryzacja A/B, przewód, izolacja.
2. Warstwa sieciowa: IP, DHCP, VLAN, firewall, izolacja klientów Wi-Fi, dostęp z HA.
3. Warstwa transportowa: port TCP, stabilność sesji, brak drugiego klienta blokującego logger.
4. Warstwa Modbus: adres slave, funkcja odczytu, zakres rejestrów, timeout i liczba ponowień.
5. Warstwa profilu: adres, typ danych, znak, kolejność słów, mnożnik i jednostka.
6. Warstwa Home Assistant: encja, availability, statystyki, szablony, panel Energia i automatyzacje.

Szybka tabela objawów

Test bez internetu

Nie zakładaj, że integracja jest lokalna tylko dlatego, że Home Assistant pokazuje encje. Wykonaj kontrolowany test:

1. Zapisz bieżące wartości.
2. Zablokuj loggerowi internet na firewallu, pozostawiając LAN.
3. Sprawdź, czy encje aktualizują się nadal.
4. Zmień obciążenie i zmierz opóźnienie.
5. Uruchom ponownie Home Assistanta.
6. Sprawdź, czy integracja sama wróciła.
7. Przywróć internet i obserwuj chmurę.

Jeżeli lokalny odczyt działa, a chmura nie, masz pożądaną separację. Nie blokuj jednak dostępu bez upewnienia się, czy logger nie potrzebuje chmury do aktualizacji czasu, firmware lub obsługi serwisowej.

Bezpieczeństwo sieciowe falownika

Modbus TCP i część bramek szeregowych nie oferują mocnego uwierzytelnienia. Każde urządzenie mające dostęp do portu może próbować czytać lub zapisywać rejestry. Port 8899 wykorzystywany lokalnie przez loggery Solarman/Deye jest w praktyce udokumentowany głównie przez społeczność, a nie oficjalnie przez producenta, a numer seryjny loggera pełni funkcję pseudo-zabezpieczenia w dodatkowej enkapsulacji protokołu — to nie jest silne uwierzytelnienie w rozumieniu bezpieczeństwa sieciowego.

Minimalny zestaw zabezpieczeń:

• osobny VLAN IoT lub techniczny,
• brak przekierowania portów z internetu,
• firewall dopuszczający tylko adres Home Assistanta,
• stały adres IP loggera lub bramki,
• wyłączenie UPnP dla urządzeń IoT,
• kopie zapasowe konfiguracji HA,
• logowanie zmian ustawień falownika,
• brak publicznego MQTT bez TLS i hasła.

Bezpieczny szkielet automatyzacji

Poniższy przykład nie zapisuje konkretnych rejestrów. Pokazuje architekturę: osobny helper włączający automatykę, sprawdzenie świeżości danych, tryb symulacji i wywołanie skryptów wykonawczych dopasowanych do Twojej integracji.

input_boolean:
  deye_automatyka:
    name: "Deye — automatyka"
  deye_symulacja:
    name: "Deye — tryb symulacji"
automation:
  - alias: "Deye — synchronizacja trybu"
    mode: restart
    triggers:
      - trigger: homeassistant
        event: start
      - trigger: state
        entity_id:
          - input_boolean.deye_automatyka
          - input_boolean.deye_symulacja
          - binary_sensor.deye_dane_swieze
          - binary_sensor.rce_low_price
      - trigger: time_pattern
        minutes: "/5"
    actions:
      - delay:
          seconds: 20
      - choose:
          - conditions:
              - condition: state
                entity_id: input_boolean.deye_automatyka
                state: "on"
              - condition: state
                entity_id: binary_sensor.deye_dane_swieze
                state: "on"
              - condition: state
                entity_id: binary_sensor.rce_low_price
                state: "on"
            sequence:
              - choose:
                  - conditions:
                      - condition: state
                        entity_id: input_boolean.deye_symulacja
                        state: "on"
                    sequence:
                      - action: logbook.log
                        data:
                          name: "Deye"
                          message: "Symulacja: wybrano ładowanie"
                default:
                  - action: script.deye_tryb_ladowania
        default:
          - choose:
              - conditions:
                  - condition: state
                    entity_id: input_boolean.deye_symulacja
                    state: "off"
                sequence:
                  - action: script.deye_tryb_normalny

Skrypty script.deye_tryb_ladowania i script.deye_tryb_normalny muszą być napisane pod konkretną integrację. Nie publikuję uniwersalnego zapisu, ponieważ różne modele i projekty udostępniają inne encje.

Automatyzacje, od których warto zacząć

• Brak świeżych danych: powiadom dopiero po kilku nieudanych cyklach, nie po pojedynczym timeoutcie.
• Temperatura falownika: ostrzegaj z histerezą i osobnym progiem powrotu.
• Nierówne MPPT: porównuj dopiero przy podobnych warunkach i wystarczającej produkcji.
• Bateria nie ładuje się mimo nadwyżki: sprawdź SOC, limity BMS, temperaturę i aktywny tryb.
• Nadwyżka PV: używaj histerezy, minimalnego czasu włączenia i maksymalnej mocy odbiornika.
• Tryb awaryjny: przy utracie danych nie zapisuj kolejnych ustawień i pozostaw falownik w neutralnym, wcześniej przetestowanym profilu.

Alarmy i kody błędów

Integracje mogą udostępniać alarm jako tekst, liczbę albo maskę bitową. Nie traktuj każdej niezerowej wartości identycznie. Zapisz poprzedni kod, powiadamiaj tylko o zmianie, dołącz czas wystąpienia i wyślij informację o powrocie do normy. Home Assistant nie zastępuje zabezpieczeń falownika, instrukcji serwisowej ani reakcji instalatora.

Którą metodę wybrać

Chcę tylko lokalnego monitoringu bez kabli

Wybierz: lokalną integrację Solarman (davidrapan/ha-solarman lub jlopez77/DeyeInverterHA), jeżeli logger jest kompatybilny i istnieje profil dla Twojego modelu, a firmware loggera nie blokuje jeszcze portu lokalnego.

Chcę szybkich danych i stabilnego połączenia

Wybierz: bezpośredni RS485 z dodatkiem kellerza albo dobrą bramką RS485–Ethernet.

Lubię ESPHome i chcę małe urządzenie przy falowniku

Wybierz: ESP32 z izolowanym interfejsem RS485 oraz profilem sprawdzonym dla modelu; użyj wyłącznie konfiguracji, która w dokumentacji projektu wymienia Twoją rodzinę falownika.

Chcę gotowy panel, historię i łatwe sterowanie

Wybierz: SolarAssistant z oficjalną integracją, jeśli akceptujesz koszt osobnego urządzenia i licencji oraz masz jednostkę na wystarczająco świeżej wersji oprogramowania.

Mam własną infrastrukturę MQTT

Wybierz: most MQTT (kbialek/deye-inverter-mqtt + wtyczka HA discovery), ale koniecznie dodaj availability i kontrolę świeżości danych.

Nie chcę niczego utrzymywać

Pozostań: przy Solarman Cloud lub DeyeCloud do monitoringu i wykorzystaj statyczny harmonogram falownika. Home Assistant ma sens dopiero wtedy, gdy akceptujesz potrzebę aktualizacji i testów.

Plan wdrożenia krok po kroku

1. Spisz model, firmware, logger, platformę chmurową (Solarman czy DeyeCloud) i baterię.
2. Wybierz jedną metodę lokalnego odczytu.
3. Dodaj tylko podstawowe sensory.
4. Porównaj je z ekranem falownika i licznikiem.
5. Sprawdź znaki importu, eksportu i baterii.
6. Dodaj kontrolę świeżości danych.
7. Skonfiguruj Energy Dashboard.
8. Obserwuj system przez kilka dni, zwłaszcza po każdej aktualizacji firmware.
9. Wykonaj test bez internetu i restart HA.
10. Dopiero potem udostępnij jedną encję sterującą.
11. Przetestuj ręcznie zmianę i powrót.
12. Uruchom automatykę najpierw w symulacji.

FAQ

Widzę integrację „Solarman” wbudowaną w Home Assistant — czy to dobra droga dla mojego falownika?

Nie. Rdzenna integracja Solarman dodana w Home Assistant 2026.4 obsługuje wyłącznie urządzenia takie jak inteligentna wtyczka SP-2W-EU, czytnik P1-2W i licznik MR1-D5-W/WR — nie falowniki. Do falownika Deye użyj społecznościowej integracji z HACS; wybierz projekt, którego lista profili obejmuje dokładny model i logger.

Czy muszę rezygnować z Solarman Cloud lub DeyeCloud?

Nie. Lokalna integracja może działać równolegle z chmurą, o ile logger i sposób komunikacji to obsługują. Chmura jest przydatna jako dodatkowy podgląd i kanał serwisowy.

Czy Solarman działa bez internetu?

Lokalna integracja rozmawiająca bezpośrednio z loggerem zwykle nie potrzebuje internetu do odczytu. Aplikacja chmurowa oczywiście go wymaga. Trzeba to potwierdzić testem dla konkretnego loggera — zwłaszcza po aktualizacji jego firmware, ponieważ niektóre wersje zaczęły wymagać dodatkowego uzgadniania protokołu (Solarman V5) nawet w sieci lokalnej.

Czy Home Assistant może uszkodzić falownik?

Sam odczyt nie powinien zmieniać konfiguracji. Ryzyko pojawia się przy zapisie błędnych rejestrów, niewłaściwych wartości lub częstym przełączaniu ustawień. Dlatego sterowanie wymaga profilu potwierdzonego dla modelu.

Czy port 8899 oznacza, że integracja zadziała?

Nie zawsze. Numer portu jest tylko częścią układanki — część nowszych loggerów przełącza się na port 48899 lub filtruje 8899, wymagając protokołu Solarman V5. Znaczenie ma model loggera, firmware, sposób enkapsulacji protokołu i dostępność połączenia w lokalnej sieci.

Co jest lepsze: Solarman czy RS485?

Solarman jest łatwiejszy i nie wymaga przewodu. RS485 omija logger sieciowy i korzysta z bezpośredniego interfejsu szeregowego, ale jego poprawność nadal zależy od portu, okablowania, parametrów transmisji i profilu rejestrów. Wybór zależy od zakresu potrzeb.

Czy SolarAssistant zastępuje Home Assistanta?

Nie. SolarAssistant specjalizuje się w falownikach i magazynach, a Home Assistant łączy cały dom. Mogą współpracować przez oficjalną integrację (od 2026 roku najprostsza droga) lub przez MQTT.

Czy mogę sterować Deye pod RCE?

Tak, jeżeli wybrana metoda udostępnia bezpieczne ustawienia, ale sama niska cena nie wystarcza. Trzeba uwzględnić SOC, prognozę PV, zużycie, sprawność i stan danych.

Dlaczego produkcja dzienna zeruje się o złej porze?

Sprawdź strefę czasową Home Assistanta, loggera i sposób interpretacji rejestru. Niektóre integracje tworzą lokalny sensor dzienny, inne odczytują licznik falownika.

Czy mogę używać dwóch integracji jednocześnie?

Do testu tak, ale nie jest to dobry stan docelowy. Mogą przeciążać logger, tworzyć duplikaty i sterować tymi samymi ustawieniami — a jak pokazują zgłoszenia dotyczące pracy master/slave, sam logger bywa wąskim gardłem nawet przy jednym kliencie.