Shelly 2PM Gen3 przed montażem: pierwsze uruchomienie, sieć i profil Cover

Shelly przygotowujemy zanim trafi do ciasnej puszki i zanim pojawi się prawdziwy silnik. To moment na firmware, sieć, profil Cover, chmurę, nazwy i kontrolę dostępu lokalnego, gdy każdą pomyłkę można jeszcze spokojnie poprawić.

Do pierwszego uruchomienia nie potrzebujesz przycisku Kontakt-Simon ani silnika R01. Potrzebny jest tylko Shelly 2PM Gen3, stabilizowane źródło 24 V DC, dwa krótkie przewody niskonapięciowe, telefon lub komputer z Wi-Fi oraz dostęp do przygotowanej wcześniej sieci IoT 2,4 GHz.

Po podaniu 24 V urządzenie uruchomi własny punkt dostępowy Wi-Fi. Dla tego modelu SSID ma postać Shelly2PMG3-XXXXXXXXXXXX, gdzie końcówka jest unikalnym identyfikatorem urządzenia. Na komputerze albo telefonie otwórz listę sieci Wi-Fi i połącz się właśnie z tym SSID. Pierwszy AP jest przeznaczony do konfiguracji. Nie potrzebujesz aplikacji Shelly Smart Control ani konta producenta. Lokalny Web UI działa bez Shelly Cloud. W nowszej dokumentacji ogólnej Shelly punkt dostępowy urządzeń stale zasilanych może zostać automatycznie wyłączony po około 15 minutach. Jeżeli AP zniknie, nie resetuj od razu urządzenia. Przycisk na module przytrzymany przez 5 sekund ponownie włącza AP i Bluetooth.

W Web UI przejdź do ustawień Wi-Fi. Shelly może zapamiętać dwie sieci Wi-Fi, ale w domu referencyjnym zaczynamy od jednej, właściwej sieci IoT 2,4 GHz. Nie wpisujemy sieci gościnnej i nie używamy przypadkowego hotspotu telefonu jako konfiguracji docelowej. Shelly pozwala ustawić statyczny adres IP bezpośrednio w urządzeniu. W naszym kursowym projekcie pozostajemy jednak przy zasadzie z modułu sieciowego: adres urządzenia rezerwujemy w DHCP routera na podstawie MAC. Dzięki temu router pozostaje jednym miejscem, w którym zarządzamy adresacją IoT, a przypadkowy konflikt dwóch ręcznie wpisanych adresów nie staje się problemem do diagnozowania przy rolecie.

Shelly Cloud jest domyślnie włączone. Do naszego projektu nie jest potrzebne. Home Assistant komunikuje się z urządzeniami Shelly bezpośrednio w sieci lokalnej, a oficjalna integracja HA nie wymaga połączenia z chmurą. Dlatego wyłączamy Cloud i pozostawiamy sterownik lokalny. Nie włączamy teraz MQTT, Matter, KNX ani ręcznie skonfigurowanego Outbound WebSocket. Nie są potrzebne do tej lekcji. Integrację Home Assistant dodamy później oficjalną metodą Shelly. Dla urządzeń Gen2 i nowszych HA wykorzystuje protokół RPC i w typowej instalacji sam prowadzi lokalną komunikację.

Nazewnictwo ustaliliśmy już w Lekcji 3. Nie używamy nazw typu „Shelly salon”, „roleta1” albo fabrycznego ID. Urządzenie fizyczne ma identyfikator R01 i dokładnie taką funkcję zapisujemy w Web UI. Ta nazwa będzie później wykorzystana przez integrację Home Assistant do czytelnego nazwania urządzenia. Encję HA uporządkujemy dopiero po dodaniu integracji i kalibracji rolety.

W BOM-ie wybraliśmy Kontakt-Simon 10 CZP1.01/11. To przycisk monostabilny z dwoma klawiszami, więc Shelly powinno oczekiwać dwóch przycisków kierunkowych, a nie jednego przełącznika bistabilnego. Tryb Dual oznacza, że jeden kanał wejściowy odpowiada za jeden kierunek, a drugi za przeciwny. To pasuje do naszego dwuklawiszowego przycisku GÓRA/DÓŁ. Opcji Swap inputs i Reverse directions nie używamy na zapas. Jeżeli w L6 okaże się, że fizyczny kierunek jest odwrotny, najpierw sprawdzimy przewody i dokumentację, a dopiero potem świadomie zdecydujemy, czy korygujemy mapowanie programowo.

To często oznacza tylko, że urządzenie przestało być AP i dołączyło do docelowej sieci. Sprawdź listę klientów DHCP w routerze. Jeżeli go tam nie ma, wróć do AP i popraw SSID lub hasło. W dokumentacji Shelly kolor żółty oznacza aktywny tryb klienta Wi-Fi z połączeniem do sieci, ale bez połączenia do Shelly Cloud albo z wyłączoną chmurą. W naszym projekcie po wyłączeniu Cloud jest to stan oczekiwany, a nie awaria.

• Bezpieczne uruchomienie z 24 V DC
• Profil Cover zamiast dwóch niezależnych switchy
• Lokalna sieć i wyłączenie niepotrzebnej chmury
• Co przygotować na stole
• Zasilamy Shelly 24 V DC
• Pierwszy start i własna sieć Wi-Fi Shelly
• Zapisujemy tożsamość urządzenia zanim cokolwiek zmienimy
• Podłączamy Shelly do właściwej sieci IoT
• Najpierw stabilny firmware, potem konfiguracja rolety
• Wyłączamy Shelly Cloud, ale nie wyłączamy lokalnego sterowania
• Wyłączamy otwarty AP po potwierdzeniu dostępu z LAN
• Nadajemy urządzeniu nazwę R01
• Przełączamy urządzenie z Switch na Cover
• Ustawiamy sposób działania przyszłego przycisku
• Kontrola stanu sieci przed odłączeniem zasilania
• Pełna karta R01 po Lekcji 5

Nie przeskakujemy od teorii prosto do gotowego efektu. Zaczynamy od Bezpieczne uruchomienie z 24 V DC, następnie porządkujemy Profil Cover zamiast dwóch niezależnych switchy i dopiero później przechodzimy do Lokalna sieć i wyłączenie niepotrzebnej chmury. W praktycznym systemie rolet kolejność ma znaczenie: błąd z początku konfiguracji może wyglądać jak problem Home Assistant dopiero kilka etapów później. Dlatego materiał pokazuje nie tylko co ustawić, ale również po czym rozpoznać poprawny rezultat i kiedy zatrzymać się przed następnym krokiem.

Pełna lekcja łączy wykonanie z diagnostyką. Po drodze wracamy do takich punktów jak Co przygotować na stole oraz Zasilamy Shelly 24 V DC. Nie zakładamy, że identyczne ustawienie będzie poprawne w każdym domu. Tam, gdzie wynik zależy od napędu, instalacji, kierunku elewacji, czasu ruchu lub zachowania domowników, dostajesz procedurę pomiaru i strojenia zamiast jednej „magicznej” liczby do skopiowania.

Na końcu etap musi dać się zweryfikować. Jeśli wynik jest inny niż opisany, pełna wersja prowadzi przez sprawdzenie przyczyny przed dołożeniem kolejnej warstwy. Dzięki temu następne lekcje opierają się na sprawdzonym fundamencie, a nie na przypadkowo działającej konfiguracji, która psuje się przy pierwszym restarcie, zmianie pogody albo użyciu fizycznego przycisku.

Na końcu masz skonfigurowany Shelly 2PM Gen3 przypisany do R01. Znasz jego adres IP, numer urządzenia i wersję firmware. Urządzenie pracuje w profilu Cover, ma wyłączoną chmurę Shelly, nie udostępnia otwartego punktu dostępowego i jest przygotowane pod lokalny przycisk dwuklawiszowy. Nie wykonujemy jeszcze kalibracji, bo do O1 i O2 nie jest podłączony prawdziwy silnik.

Ta lekcja jest częścią kursu Smart Home od Zera na platformie MarkLabs E-Learning. Pełna wersja prowadzi przez konfigurację, testy, diagnostykę i przypadki awaryjne bez zostawiania Cię z poleceniem „skonfiguruj to sam”.